Odmiany lnu uprawianego na włókno mają długą, mało rozgałęzioną łodygę i wydają niski plon nasion. W 1985 roku zrejonizowa ne były następujące odmiany; krajowe Milenium, Izolda, Waza, Minerwa, Bryta Ariadna oraz zagraniczne Natasja, Regina Belinka. Len jest rośliną klimatu umiarkowanego; włókno najlepszej jakości otrzymuje się w rejonach o większej ilości opadów i umiarkowanych temperaturach w czasie wegetacji. W początkowym okresie wzrostu jest mało wrażliwy na przymrozki. Najbardziej odpowiednie pod uprawę lnu są gleby zasobne w składniki pokarmowe, o pulchnej i głębokiej warstwie ornej, nie zachwaszczone i nie zakwaszone. Mogą to być także gleby lżejsze, ale nie przesuszone. Nie nadają się natomiast do uprawy lnu gleby lekkie piaskowe, ciężkie podmokle gliny, torfy i gleby wapienne, a także gleby zaperzone. Len po ukazaniu się wschodów rośnie wolno i łatwo bywa zagłuszany przez szybciej rosnące chwasty. Dlatego przedplon powinien być tak dobrany, aby po jego zbiorze gleba była wolna od chwastów, a jednocześnie zasobna w składniki pokarmowe. Na glebach żyznych oraz w warunkach intensywnej uprawy dobrym przedplonem są udane rośliny zbożowe takie jak żyto czy owies. Na glebach słabszych można len uprawiać po roślinach okopowych (np. ziemniakach). Wybierając stanowisko dla lnu należy pamiętać, że nie powinien on przychodzić na to samo pole częściej niż co 6-7 lat. Częsta uprawa sprzyja silnemu rozwojowi chorób lnu, a tym samym otrzymywane plony są mniejsze, a jakość słomy jest gorsza.

Jak wyczyścić srebro biuro tłumaczeń szczecin szkolenia sprzedażowe