Jeżeli rosną one pod korą drzew, są spłaszczone wskutek ciśnienia kory. Rozrastając się niszczą kambium.. Od sznurów tych biegnących między korą a drewnem oddzielają się rozgałęzienia walcowate, wychodzące spod kory i mogące rozrastać się w glebie . Pod powierzchnią ziemi mogą one przebywać znaczne odległości i dosięgać sąsiednich drzew, które opanowują. Z ryzomorfów, podobnie jak ze sklerotów wyrastać mogą bezpośrednio owocniki. Ryzomorfy te rosną wierzchołkiem, mającym barwę jasną. Rozróżniamy na tym przekroju kilka warstw. Na zewnątrz widzimy luźną warstwę strzępek, z której wybiegają do gleby oddzielnie strzępki przypominające włośniki. Pod nią znajduje się zbita tkanka plektenchymatycz-na stanowiąca właściwy wierzchołek wzrostu. W partii tej powstają nowe komórki, strzępki rozrastają się i rozgałęziają, wskutek czego następuje wydłużenie się sznurów ryzomorfów. Wkrótce następuje zróżnicowanie na dwie strefy. W strefie wewnętrznej nowe komórki przestają się tworzyć, w strefie natomiast zewnętrznej, obwodowej, tworzenie się nowych komórek postępuje dalej. Wynikiem tego jest powiększanie się obwodu sznura ryzomorfy i powstawanie pustej przestrzeni wewnątrz tego sznura na skutek rozerwania się środkowych partii tkanki. W miarę oddalania się od wierzchołka wzrostu tkanki ryzomorfy przestają się rozrastać, najbardziej zewnętrzna luźna warstwa strzępek zasycha i ginie, ścianki komórkowe warstw obwodowych grubieją i pokrywają się kutyną, a powierzchnia ryzomorfów brunatnieje.

przedszkole piastów student praktyki Oddział Integracyjny Katowice